भातकेक

मी त्यावेळेस सातवी ला होतो  दिवाळीच्या सुट्ट्या सुरु होत्या आणि आमच्या कॉलनी मध्ये खूप पोर होती.   दिवाळीच्या सुट्ट्या मध्ये खूप वाढदिवस असल्याचे त्यामुळे आम्हाला  केक खायला मिळायचा आम्ही सगळे बघतच असायचो कि आज कुणाचा वाढदिवस आहे ते. ज्याचे आईवडील चांगल्या ठिकाणी कामाला होते त्याच पोरांचे वाढदिवस जोरात साजरे व्हायचे  बाकी आमच्यासारखे ज्यांचे आईवडील एमआयडीसी मध्ये कंपनीत कामाला असल्याचे १०० रुपये हाजरीवर त्यांचे वाढदिवस साजरे सोडा लक्षात पण नसायचं कुणाच्या. असो बॅक तो स्टोरी
आमच्या ग्रुप मध्ये स्वप्नील नावाचा एक पोरगा होत्या आय मिन अजूनही आहे त्याला आम्ही "सप्या" म्हणायचो.  माझ्यापेक्षा  ३ वर्षांनी लहान होता. आमचा चांगला ग्रुप होता आम्ही लग्न असले कि जवळच असणाऱ्या जानाई मळाई मंगल कार्यलयात जेवायला जायचो विना आमंत्रण त्यानंतर  धनगरवाडी जवळच्या कॅनल ला पोहायला जायचो रोज तिकडे चिंचा आणि बोर खायची संध्याकाळी ४ ते ५ पर्यंत घरी टच !
एक दिवशी असंच घरी आलो तर कॉलनीत एकाचा  वाढदिवस होता.  आम्ही सगळे गेलो तिकडे केक खायला त्यावेळी कुणाच्या तरी लक्षात आले कि आज "सप्याचा"पण वाढदिवस असतो.  हे नेमकं ज्याचा वाढदिवस होता  त्याच्या लक्षात आल त्याने सप्याला केक कापायला बोलावलं तर त्याच्या वडिलांनी त्याला आतल्या घरात नेले व  म्हणाले  कि "आय घालायला एवढा पैसा खर्च करून तुझा वाढदिवस साजरा करतोय का आम्ही ?  दुसऱ्याचा पोराला कशाला बोलावतोय ? गुपचूप एकटा केक काप. तो पण बापाच्या पुढे जाऊ शकला नाही. सप्या आणि त्याच्या डोळ्यात पाणी आले पण कसातरी कन्ट्रोल करून वेळ मारून नेली.

हे मी ऐकलं मला खूप राग आला असं वाटलं कि आत्ताच विद्रोह करून बाहेर जावे मग मी आमच्या गॅंग ला सांगितलं हे आमची गॅंग पण चिडली पण तो पोरगा आमचा दोस्त होता आणि आम्हाला केक पण खायचा होता मग विद्रोह तिथेच शमला ! त्याचा वाढदिवस झाला  चांगला चॉकोलेट केक होता पण माझी आणि राहुलची इच्छाच मेली होती केक खायची  चॉकोलेट केक मला आवडायचा  पण मला आणि राहुल ला खूप वाईट वाटला होत कि साला गरिबाला काय किंमत आहे काय नाही ? आम्ही ठरवलं सप्याचा वाढदिवस साजरा करायचा योगायोगाने त्या दिवशी जानाई मळाई मंगल कार्यालयात जेवण होते आय मिन लग्न होते.
नेहमी प्रमाणे तिकडे गेलो जेवण केले जेवताना बुंदिचे लाडू होते ते खिश्यातुन लपवून आणले.शनिवारचा दिवस होता आमच्या कॉलोनी शेजारी मराठी शाळा होती. तिकडे मी आणि राहुल गेलो  बाकी पोरांना सांगितले कि तुम्ही पुढे जावा कॅनल ला आम्ही येतो.
आम्ही शाळेत गेलो तिकडे आमच्या माजी मॅडम होत्या त्यांना सांगितले कि मॅडम आम्हाला थोडा भात हवाय  मी शाळेचा हुशार विद्यार्थी होतो चवथीला स्कॉलरशिप आणि नवोदय मध्ये निवड झाल्यामुळे मला वेगळा मान होता, अजुनपण आहे.  त्यामुळे लगेच भात भेटला आम्ही एका डब्यात भात घेतला.
आणि तिकडून कॅनल कडे जायला निघालो तिकडे रस्त्यात आमच्या इकडे येणारा भंगारवाला दिसला   मराठी शाळेच्या आवारात रात्री रोज दारुडे दारू पिऊन बाटल्या टाकून जायचे आम्ही सकाळी सकाळी उठून त्या आणायचो आणि विकायचो तेवढंच खर्चायला पैसे भेटायचे.  पण त्या दिवशी बाटली नव्हती त्यामुळे
खिश्यात काहीच पैसे नव्हते  मी त्या भंगारवाल्याला सांगितले कि आज २ रुपये दे तुम्हाला दोन दिवसात १० बाटल्या देतो त्याने पण लगेच दिले आमच्यावर विश्वास होता. ते दोन रुपये घेऊन आम्ही दुकानात गेलो १ रुपयाला भेटणारे कपकेक घेतले  शेवटी प्रस्थान केले
कॅनल मध्ये खूप वेळ पोहलो शेवटी तीनच्या सुमारास कंटाळा आल्यावर कॅनल मधून बाहेर आलो डोक्यावर ओल्या  अंडरपँट  अडकवल्या आणि चिंचा काढायला गेलो.
तिकडे एक झाड तोडलेलं होत त्याच्यावर आणलेला भाताचा डब्बा उलटा ठेवला व अलगद डब्बा काढला  त्यामुळे व त्याच्यावरती जे कप केक आणले होते त्याचा चुरा करून टाकला एकदम डिट्टो केकच दिसायला लागला ते. मग सप्या आणि तो पोरगा ज्याचा वाढदिवस त्यादिवशी होता त्यांना बोलावले आणि केक कापायला लावलं केक कापायला चमचा वापरला !
आम्हाला हॅपी बर्थडे  चे गाणं फक्त पहिलीच ओळ यायची तेवढीच आम्ही रिपीट केली मग जरा डान्स केला आणि "भातकेक" खाल्ला आणि ५ वाजता  वाजता घरी गेलो. सप्याचा पहिला वाढदिवस होता  ज्यावेळी त्याने केक कापला होता. तो तर एकदम खुश होता आणि आम्ही पण !

आजपण कुणाचा वाढदिवस असला तर मी चॉकोलेट केक आणा असं म्हणतो आणि खूप वेगेवगेळ्या प्रकारचे चॉकोलेट केक खाल्लेत  खुपसारे मोठे वाढदिवस  साजरे केलेत पण सप्याचा वाढदिवसाचा भातकेक अजून आठवतो अजून आठवतात तो  दिवस !